Pakistan zagrał o wysoką stawkę. Czym grożą mediacje Islamabadowi?

W ostatnich dniach Pakistan niespodziewanie wysunął się na pierwszy plan jako mediator między Waszyngtonem a Teheranem, zastępując dotychczasowych pośredników takich jak Szwajcaria, Katar czy Oman. Dzięki intensywnej dyplomacji premier Shehbaz Sharif uzyskał zgodę prezydenta Donalda Trumpa na natychmiastowe dwutygodniowe zawieszenie broni między USA a Iranem, obejmujące również Liban i inne obszary Bliskiego Wschodu.

Sharif ogłosił, że rozejm wchodzi w życie z natychmiastowym skutkiem i zaprosił delegacje obu stron na rozmowy do Islamabadu już w piątek 10 kwietnia 2026 roku. 

Mam przyjemność ogłosić, że Republika Islamska Iran i Stany Zjednoczone Ameryki wraz ze swoimi sojusznikami zgodziły się na natychmiastowe zawieszenie broni wszędzie – podkreślił pakistański premier.

Decyzja Trumpa o przyjęciu propozycji Pakistanu była warunkowa – wymagała od Iranu ponownego otwarcia strategicznej Cieśniny Ormuz. 

Dla samego Pakistanu rozejm ma ogromne znaczenie: kraj jest silnie uzależniony od dostaw ropy i gazu płynących przez cieśninę, a zamknięcie tej arterii groziło poważnym kryzysem gospodarczym. Za kulisami kluczową rolę odegrał generał Asim Munir, de facto lider Pakistanu i zaufany rozmówca Trumpa. Według doniesień pakistańskich mediów Munir prowadził wielogodzinne rozmowy telefoniczne m.in. z wiceprezydentem USA JD Vance’em, dopracowując tzw. „Porozumienie z Islamabadu” – ramowy plan natychmiastowego rozejmu i późniejszego kompleksowego porozumienia.

Analitycy porównują obecną rolę Pakistanu do historycznej mediacji z 1971 roku, gdy Islamabad pomógł prezydentowi Nixonowi nawiązać kontakt z Chinami. Eksperci tacy jak Farzana Shaikh z Chatham House ostrzegają jednak, że Pakistan ponownie może oczekiwać „dyplomatycznych dywidend” i pomocy USA, które w przeszłości nie zawsze się materializowały.

Pakistan ma w tym konflikcie własne interesy: długą, niestabilną granicę z Iranem, skomplikowane relacje z mniejszością szyicką oraz pakt obronny z Arabią Saudyjską, który może wciągnąć kraj w szerszy konflikt. Jednocześnie Islamabad utrzymuje bliskie więzi zarówno z USA, jak i z Chinami, co czyni go potencjalnie idealnym, choć ryzykownym mediatorem.

Sukces mediacji może znacząco wzmocnić międzynarodową pozycję Pakistanu, ale niepowodzenie grozi poważnymi konsekwencjami – od pogorszenia relacji z kluczowymi partnerami po wewnętrzną destabilizację. Na razie Islamabad cieszy się chwilą uwagi dyplomatycznej, ale jak podkreślają analitycy, stawka tej gry jest wyjątkowo wysoka.

Źródło: Republika

Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca.

Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google. 

Jesteśmy na Youtube: Bądź z nami na Youtube

Jesteśmy na Facebooku: Bądź z nami na FB

Jesteśmy na platformie X: Bądź z nami na X