80. rocznica śmierci „Kusego”

Dwudziestoczterokrotny rekordzista Polski, dwukrotny rekordzista świata, to tylko część imponującej statystyki "Kusego", który do tej pory jest symbolem sukcesów sportowych Polski międzywojennej, symbolem obywatela, sportowca, a w potrzebie, dzielnego żołnierza i konspiratora – mówił w wywiadzie dal Polskiego Radia historyk, dr Janusz Osica.

 Jego największym sukcesem było zdobycie złotego medalu na igrzyskach olimpijskich w Los Angeles w 1932 roku, gdzie w biegu na 10 000 metrów pokonał czołówkę światowych biegaczy, m.in. Finów Lauriego Virtanena i Volmari Iso-Hollo. 

 Urodził się 15 stycznia 1907 r. w Warszawie. Z pięciorga rodzeństwa aż dwójka zapłaciła wysoką cenę za patriotyzm – najstarszy brat Zygmunt, zmuszony do emigracji w 1905 r., zginął podczas I wojny światowej. Drugi – Tadeusz pod Zamościem walcząc z bolszewikami zalewającymi Polskę w 1920 r.

Nie wykazywał wielkich inklinacji do nauki, natomiast sport oczarował go od początku. Pierwszą jego „miłością” była piłka – potem stał się królem bieżni.

 „W 1939 roku rozpocząłem na nowo i od początku życie zawodnicze, życie człowieka lekkoatlety, który już tyle doświadczył. W wyniku tych doświadczeń postanowiłem raz jeszcze popracować nad sobą i do igrzysk w Helsinkach przygotować się tak samo jak do olimpiady w Los Angeles przed siedmiu laty. To jest mój cel jeśli chodzi o karierę sportową"– pisał Janusz Kusociński w "Przeglądzie Sportowym" 17 sierpnia 1939 r.

 II wojna światowa pokrzyżowała jego sportowe plany. Jako kapral rezerwy w kampanii wrześniowej zgłosił się ochotniczo do wojska i został wcielony do kompanii karabinów maszynowych II batalionu 360. Pułku Piechoty. Brał udział w obronie Warszawy – został odznaczony „Krzyżem Walecznych”. Był członkiem podziemnej Organizacji Wojskowej "Wilki". Aresztowany przez gestapo w marcu 1940 r., 21 czerwca został rozstrzelany przez Niemców w ramach akcji AB mającej na celu likwidację polskiej inteligencji.