"Podłość ludzka nie zna granic". Bożena Dykiel nie żyje

Nie żyje Bożena Dykiel - aktorka żywioł – napisał w mediach społecznościowych ks. Andrzej Luter. 

Bożena Dykiel urodziła się 26 sierpnia 1948 roku w Grabowie. Absolwentka PWST w Warszawie szybko znalazła swoje miejsce na największych scenach – od legendarnego STS-u, przez Teatr Narodowy (gdzie przez ponad dekadę grała pod batutą Adama Hanuszkiewicza), po role w teatrach Syrena, Komedia czy Nowy. Ale to ekran uczynił ją ikoną kilku pokoleń.

Jej filmografia to prawdziwa panorama polskiego kina – od arcydzieł Wajdy i Zanussiego, przez kultowe komedie, po przejmujące dramaty.

Najważniejsze role, które na zawsze wryły się w pamięć:

• Kasia w „Weselu” Andrzeja Wajdy (1973) – młoda, pełna życia dziewczyna w wirze narodowej zadumy i groteski.
• Mada Müller w „Ziemi obiecanej” (1974–1975) – tragiczna, zmysłowa, rozdarta postać, która pokazała dramatyczną głębię aktorki.
• Jadwiga Kolęda w komedii „Wyjście awaryjne” (1982) – rola, w której Dykiel osiągnęła komediowy zenit. To właśnie jej bohaterka wypowiada kultowe słowa:
  „Podłość ludzka nie zna granic”
  – fraza, która stała się przysłowiem i do dziś pada w codziennych rozmowach, gdy zawodzi ludzka natura.
• Miećka Aniołowa w serialu „Alternatywy 4” (1983–1986) – uosobienie swojskiej, ale bezwzględnej sąsiadki z blokowiska. Jej „Aniołowa” to kwintesencja polskiego PRL-owskiego folkloru i humoru z nutą goryczy.
• Role w „Człowieku z żelaza”, „Wielkim tygodniu”, „Dniu świra”, „Nic śmiesznym”, „Przesłuchaniu” – w których pokazywała inną twarz: subtelną, bolesną, pełną godności i wewnętrznej siły.

Bożena Dykiel potrafiła być jednocześnie zabawna do łez i rozdzierająco smutna. Jej postaci nigdy nie były płaskie – zawsze kryła się w nich prawda o człowieku: o jego słabościach, marzeniach, złości i tęsknocie.

Dziś, gdy odchodzi, zostaje po niej nie tylko dziesiątki ról, ale przede wszystkim pamięć o aktorce, która umiała śmiać się z nas samych, a jednocześnie – delikatnie, bez patosu – pocieszać. 

Spoczywaj w pokoju, Pani Bożeno. Dziękujemy za każdy gest, każde spojrzenie, każdy wypowiedziany tekst.

„Podłość ludzka nie zna granic”… ale dobroć i talent, który nam zostawiłaś – też nie zna granic.

Źródło: Republika

Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca.

Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google. 

Jesteśmy na Youtube: Bądź z nami na Youtube

Jesteśmy na Facebooku: Bądź z nami na FB

Jesteśmy na platformie X: Bądź z nami na X